Rysunki powykonawcze i ich zawartość
Dokumentacja powykonawcza instalacji wodno-kanalizacyjnej powinna pokazywać stan faktycznie wybudowany, a nie jedynie powielać rysunki projektu wykonawczego. Na planach nanosi się rzeczywisty przebieg przewodów wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej oraz odwodnienia, wraz ze średnicami, materiałem, spadkami i rzędnymi punktów charakterystycznych. Taki zapis pozwala porównać wykonanie z założeniami projektu bez domysłów podczas odbioru.
Komplet rysunków zwykle obejmuje rzuty kondygnacji, plan zagospodarowania terenu, rozwinięcia pionów, schematy węzłów oraz profile sieci zewnętrznych. Oznaczenia muszą być czytelne dla inspektora nadzoru i zarządcy sieci, dlatego legendę, skalę i opis zmian prowadzi się w układzie zbliżonym do projektu. Na każdym arkuszu wyraźnie wskazuje się elementy dodane, skrócone albo przesunięte względem wersji zatwierdzonej do realizacji.
Inwentaryzacja geodezyjna sieci
Inwentaryzacja geodezyjna zamyka część terenową inwestycji i potwierdza położenie sieci względem granic działki, budynków oraz istniejącego uzbrojenia. Operat powinien zawierać współrzędne punktów charakterystycznych, rzędne dna i wierzchu przewodów, a także lokalizację studzienek, zasuw, hydrantów, wpustów i pozostałych urządzeń dostępnych z poziomu terenu. Bez tych danych późniejsze ustalenie miejsca wyłączenia albo naprawy staje się niepewne.
Przed złożeniem dokumentacji porównuje się mapę inwentaryzacyjną z rysunkami instalacyjnymi pod kątem średnic, kierunku spadku i numeracji studzienek. Jeżeli pomiar geodezyjny i schemat instalacji różnią się, różnicę opisuje się i koryguje jeszcze przed przekazaniem kompletu. Zgodność tych dwóch źródeł jest praktycznym warunkiem sprawnego zamknięcia inwestycji.
Atesty materiałów i protokoły prób
Do dokumentacji dołącza się deklaracje właściwości użytkowych, atesty higieniczne dla wyrobów mających kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia oraz dokumenty pozwalające zidentyfikować zabudowaną armaturę. Zestawienie materiałów wskazuje producenta, typ, średnicę i miejsce wbudowania. Ogólne zdanie, że zastosowano wyroby zgodne z projektem, nie zastępuje tych załączników, bo odbiorca musi móc powiązać dokument z konkretnym odcinkiem.
Protokoły prób obejmują sprawdzenie szczelności przewodów, płukanie i dezynfekcję instalacji wody, kontrolę spadków kanalizacji oraz działanie odwodnienia. Każdy protokół opisuje badany odcinek, datę, metodę, wynik i osoby uczestniczące. Należy też podać, czy pomiar wykonano przed zasypaniem wykopu, czy po zakończeniu montażu wewnętrznego, ponieważ od tego zależy interpretacja wyniku.
Opis odstępstw od projektu
Odstępstwo od projektu opisuje się krótko, konkretnie i zawsze w powiązaniu z rysunkiem. Zamiast ogólnej uwagi o zmianach na budowie podaje się, który element przesunięto, o jaką wartość, z jakiego powodu technicznego oraz jaki jest skutek dla przepływu, spadku albo dostępu serwisowego do armatury. Liczby i oznaczenia biorą się z obmiaru i z rysunku powykonawczego, a nie z przybliżonego opisu ustnego.
Dobrze przygotowana notatka zawiera numer rysunku, oznaczenie odcinka, stan projektowany i stan wykonany oraz informację, czy zmianę uzgodniono z projektantem i inspektorem nadzoru. Jeżeli zmiana nie narusza parametrów wynikających z warunków technicznych przyłączenia, zapisuje się wprost, że zachowano wymaganą średnicę, spadek minimalny i materiał dopuszczony w projekcie. Dzięki temu odbiór nie wraca do uzupełnień tylko dlatego, że zakres zmiany był niejasny.
Całość zamyka spis zawartości, w którym każdy rysunek, operat geodezyjny, atest i protokół ma własną nazwę, datę oraz numer strony albo pliku. Spis układa się w kolejności przeglądu. Najpierw umieszcza się rysunki, potem inwentaryzację, następnie dokumenty materiałowe i protokoły prób, a na końcu zestawienie odstępstw. Wydawcą opracowania jest Audyt i Doradztwo Pawlik, Modzelewski i Wspólnicy sp. z o.o. Centrala.